Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Mαγκιά, κλανιά και κώλος φινιστρίνι...

Ο λόγος για τον μεγάλο εκδικητή επιπέδου μύγας (βλέπε αφεντομουτσουνάρα μου) και την εκδίκηση επιπέδου μπουγαδόνερου.
Το μόνο που κατάφερα ήταν να προκαλέσω γέλιο μέχρι δακρύων όταν αποκάλυψα τη φθονερή μου εκδίκηση στο "πληγωμένο" θύμα, μη χέσω! 

- Πλάκα μου κάνεις!
- Πλάκα σου έκανα, τώρα μιλάω σοβαρά.
( ....30 δευτερόλεπτα αδιάκοπου και μέχρι εξαντλήσεως ανάσας γέλιου)
- Δεν είναι έτσι η εκδίκηση βρε πρόβατο. Το 'ξερα ότι έχεις χιούμορ, αλλά αυτό ξεπερνάει τα όρια. Είσαι πολύ αστείο κορίτσι.

Παρέκαμψα το συνειρμό "ένα αστείο κορίτσι" που μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό και όλα τα υπόλοιπα υποτιμητικά σχόλια για το μηρυκαστικό του χαρακτήρα μου (το οποίο παρεμπιπτόντως άκουγα για 2η φορά την ίδια μέρα), και κόλλησα σαν το μυγάκι στη λάμπα στο χαρακτηρισμό "κορίτσι". Να 'ναι καλά, σκέφτηκα, ενώ ταυτοχρόνως googl-άρα για Interflora. 

"Τα λουλούδια στον κύριο από μένα!"

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

"The Voice" and Me...

 ...because "home" is were your heart belongs


Έζησα το όνειρο μιας νύχτας τόσο έντονα
που νόμιζα πως ήταν η ίδια μου η ζωή
κι έζησα το όνειρο μιας επιθυμίας μου τόσο έντονα
που νόμιζα πως ήταν το όνειρο μιας νύχτας

αμέτρητα κομμάτια μπερδεύονται μέσα στο μυαλό μου
τα ένωσα σα να ήταν παζλ
μέσα απ' τις εικόνες του είδα τον εαυτόν μου
σε δρόμους φαρδείς και μονοπάτια

κάθισα κάτω απ' των δένδρων τη σκιά
και απ' τον καυτό τον ήλιο κάτω
στη θάλασσα τη γαλανή κολύμπησα
κι άλλοτε πάλεψα με τα άγρια κύματά της

μέχρι δακρύων γέλασα
μα κι έκλαψα πικρά με τα δικά μου λάθη
έχασα φίλους..., συγγενείς...
απέκτησα καινούριους
με αγκάλιασαν και τους αγκάλιασα

κάποτε χάρηκα και πίστεψα πως κέρδισα
μα είχα χάσει
κάποτε ένιωσα τον τρόμο μήπως με ανακαλύψουν και τιμωρηθώ
κι έτρεξα να γλιτώσω

κι ένιωσα και άμετρη χαρά γιατί κατάλαβα
πως ζω κι αισθάνομαι

τον ουρανό κοιτάζω τα πουλιά που ταξιδεύουν
τον καθαρό αέρα αναπνέω
έπαψα να φοβάμαι αλλά ματώνω

ανεβαίνοντας τις δύσβατες πλαγιές
χαίρομαι την αγάπη είμαι ευτυχισμένη
αλλά η βία και η δυστυχία με τρομάζουν
δρόμοι ανάμεσα σε αγκάθια

Τελικά!
έμαθα να δέχομαι τον κόσμο όπως είναι
με την ασκήμια και την ομορφιά του
γιατί απλά... έτσι είναι.

Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου

Σας έχω άνετα!

Το να ευχηθείς "καλή τύχη" το καταλαβαίνω, μιας και η τύχη μπορεί να είναι είτε καλή είτε κακή...
 
Γιατί να ευχηθείς όμως "καλή επιτυχία"? Είναι δυνατόν να υπάρξει κακή?



X A !  Google that if you can!

Η χαρά (?) της εκδίκησης...

Kοίτα να δεις που η εκδίκηση είναι τόσο... τόσο... φχαριστιάρικη! Δε θυμάμαι καν την τελευταία φορά που εκδικήθηκα κάποιον. Υποθέτω πως θα ήταν ο αδερφός μου όταν ήμασταν μικροί γιατί δε με άφηνε να παίξω με τα παιχνίδια του. Έτσι κι εγώ, πήγαινα κρυφά και του τα χάλαγα. Αλλά και τότε δεν ήταν επίτηδες. Απλά ήθελα να περάσει το δικό μου και να παίξω μ' αυτά, αλλά στην πορεία του τα χαλούσα κατά λάθος. Αυτός βέβαια ήταν και ο λόγος που εξ' αρχής δε με άφηνε να παίζω με τα παιχνίδια του, αλλά τέλος πάντων...  Φαύλος κύκλος, στον οποίο υποψιάζομαι πως ήμουν παντελώς και καθ όλη την περίμετρό του λάθος! 
Tώρα όμως είχα δίκιο! Και ειλικρινά εκπλήσσομαι που μου δημιουργήθηκε αυτή η ανάγκη. Σχεδόν δε με αναγνώρισα! Ίσως επειδή επρόκειτο περισσότερο για πλάκα (την οποία είχα βιώσει κι εγώ προηγουμένως) παρά στο να κάνω κακό στον αποδέκτη.

Hθελα να περιμένω λίγες μέρες ακόμα μέχρι να θέσω σε εφαρμογή το σχέδιο, γιατί σκέφτηκα θα υπάρχει λόγος που είπε ο Θερβάντες πως η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Δυστυχώς όμως δεν κρατήθηκα η χαζή (είμαι και της ζεστής κουζίνας) και μέσα στο μεσάνυχτο... πιτ-πιτ έριξα το μήνυμα. Το "θύμα" όπως ήταν αναμενόμενο και καθόλου δύσκολο, ανταποκρίθηκε και ήταν θέμα 2-3 μηνυμάτων να πέσει στην παγίδα! Μια αντρική αχίλλειο πτέρνα την οποία εκμεταλλεύτηκα με περίσσια γυναικεία μαεστρία!
 
Oμολογώ επίσης, ότι ενθουσιάστηκα με την αποτελεσματικότητά μου σε τέτοιο βαθμό που εάν δεν ήμουνα στη δουλειά, ορκίζομαι θα έπεφτα στην ίδια μου την παγίδα!!! Αυτό βέβαια σημαίνει ότι το "θυμα" μπορεί να έχει την "πτέρνα" και να τον κοροϊδεύω, αλλά εγώ μάλλον έχω τον υπόλοιπο Αχιλλέα (γεγονός που δε με χαλάει καθόλου, πέρα από το ότι μιλάμε μεταφορικά και δεν υπάρχει Αχιλλέας at all).

Mπήκε λοιπόν το νερό στ' αυλάκι και η φάρσα-something τώρα που μιλάμε είναι εν εξελίξει. Kάνοντας όμως τον απολογισμό της ευχαρίστησης από αυτή μου τη δραστηριότητα... Μπερδεύτηκα! Δε χάρηκα όσο φαντάστηκα ότι θα χαρώ. Κολακεύτηκα (ίσως και πέραν του δέοντος) με το εφέ που προκάλεσα, χάρηκα σκεπτόμενη ότι κάποιον έμπλεξα κι εγώ στα δίχτυα μου έστω και για ένα τρίωρο, αλλά σχωράτε με, δε ένιωσα καθόλου καλύτερα με το ότι ξεγέλασα κάποιον εξ επί τούτου. Για ποια συμπαντική ισορροπία μιλάνε όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι της εκδίκησης? Τι δεν έχω "πιάσει" από το σκηνικό και δεν αισθάνομαι την ευχαρίστηση του "Όποιος σε κλάσει, χέσε τον μη βγει καλύτερός σου"; 

Tέλος πάντων, εγώ από το σημερινό, κρατάω το φουσκωμένο μου εγωισμό plus το πόσο ωραία είναι να ξέρεις ότι εσύ κάνεις κουμάντο! Επίσης κρατάω το ότι νιώθω λίγο άσχημα για τη φάρσα σε βάρος κάποιου. 2-1 δηλαδη υπέρ των θετικών συναισθημάτων (έστω και αν είναι side-effects). 

Aρα αυτό ακριβώς είναι που θα γιορτάσω απόψε!        HA!

Are you ready boots? Start walking!




Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Τι λες τώρα?! Μεγαλεία!

Τώρα μπορούμε να ονομαζόμαστε και επισήμως "αλκοολικοί πρώτης ποιότητας" !



Το μήνυμα είναι ευγενική προσφορά του καλοκαιριού που έρχεται...

Δε ρώτησα κι όμως έμαθα!

“ Ψάχνοντας την ομορφιά στις ψυχές των άλλων συνάντησα τις μεγάλες αλήθειες...
Δεν χρειάστηκε να τις αναζητήσω ”

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Θεωρία εγκληματολογίας

Ο ένοχος ενός εγκλήματος πληροί τρεις προϋποθέσεις:

 

 είχε κίνητρο, είχε τα μέσα, είχε την ευκαιρία...

Τόσο απλά γίνονται τα εγκλήματα και τόσο απλά βρίσκεται κι ο ένοχος. Δεν είναι και πολύ δύσκολο αν το καλοσκεφτείς, μόνο που εγώ θα προσθέσω και άλλη μια προϋπόθεση... Είχε και την ανηθικότητα. EKEI είναι το μυστικό. Και έτσι βρήκα κι εγώ το δικό μου εγκληματία. Του έδωσα το κίνητρο (εμμέσως και εν αγνοία μου), είχε τα μέσα (από μόνος του), είχε την ανηθικότητα (θέμα χαρακτήρα)... Η ευκαιρία είναι πάντα θέμα χρόνου. Ταίριαξαν όλα σε μια συμπαντική συγκυρία και τι να πω άλλο; Το έγκλημα εξετελέσθει (με περίσσια καλλιτεχνική μαεστρία), ο εγκληματίας βρέθηκε (γιατί απλά έτυχε), καταδικάστηκε, έκανε έφεση και μέχρι να εκδικαστεί η έφεση είναι ελεύθερος με αναστολή αλλά δυστυχώς καμία συστολή. Μονά ζυγά δικά του κι εγώ να χτυπιέμαι πως στους εγκληματίες πρέπει εγκλεισμός. Καθαρή περίπτωση κακοδικίας...


Αληθινή μυθιστορία...

Θα προτιμούσα να άρχιζα την ιστορία μου, όπως άρχιζαν παλιά τα παραμύθια.

Θα ήθελα να πω : "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρός πρίγκιπας που κατοικούσε σ' ένα μικρό πλανήτη, μόλις πιο μεγάλο από τον ίδιο και που είχε ανάγκη από ένα φίλο... 

Για κείνους που καταλαβαίνουν τη ζωή, αυτή η διατύπωση θα έδειχνε πολύ αληθινή.

 
 "Ο μικρός πρίγκιπας" εδώ σε pdf



Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Να προσέχεις τι καταπίνεις. Μάσα πρώτα!


Πριν από ένα-δυο χρόνια, άκουγα στα ΜΜΕ και γύρω μου, να λένε πως η κρίση θα μας φέρει πιο κοντά. Πως θα αναδείξει την αλληλεγγύη και τις αξίες που είχαμε χάσει από καιρό... Δυστυχώς αυτό που κατάλαβα εγώ, είναι ότι είμαστε ένας λαός με παντελή έλλειψη σοβαρότητας από φύση, παρτάκηδες από κούνια, απαίδευτοι (όχι αμόρφωτοι) από βαρεμάρα, υστερόβουλοι από συνήθεια, τραμπούκοι από βλακεία και μεγαλομανείς από καθαρό αστείρευτο και πηγαίο εγωισμό. Αλλά αυτό δε μας νοιάζει. Εμείς να 'μαστε καλά... Άλλωστε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δε λένε?

Ποιος χαλάει λοιπόν, την εικονική ανωτερότητα και «καθαρότητα» των περήφανων Ελλήνων? Οι Αλβανοί, οι Ινδοί, οι Πακιστανοί, οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, οι πάντες μη Έλληνες τέλος πάντων. Εμείς δεν είμαστε ρατσιστές. Τους μισούμε όλους το ίδιο! Οι Άγγλοι είναι χούλιγκαν, οι Γάλλοι πουστάρες, οι Αμερικάνοι ηλίθιοι, οι Γερμανοί στρατιωτάκια, οι Κινέζοι πρόβατα, οι Ιταλοί μαφιόζοι, και όλοι ανεξαιρέτως οι σκουρόχρωμοι είναι βρωμιάρηδες κ.τ.λ. (κ.τ.λ. συντομογραφία του «Και ΤαΛιμπάν»). Ευτυχώς που υπάρχουμε κι εμείς και φωτίζουμε την υφήλιο με τα φώτα του πολιτισμού μας δηλαδή!
Και μέσα σε όλη αυτή τη ντροπή "ανθρωπισμού", συζητάμε για αλληλεγγύη και μερικοί το πιστεύουν κιόλας… Το πιστεύουν σε μια κοινωνία που οι ξυλοκοπημένοι αλλοδαποί είναι οι κύριοι πελάτες στα εφημερεύοντα νοσοκομεία, που ένας εκπρόσωπος κοινοβουλίου αρνείται ιστορικά γεγονότα τόσο κραυγαλέα όσο το ολοκαύτωμα και που οποιοσδήποτε πολίτης παίρνει άδεια από τη σημαία να κακομεταχειρίζεται όποιον δε γουστάρει. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά του φταίνε και πολλοί! Του φταίνε οι πολιτικοί (που εκείνος ψήφιζε τόσα χρόνια), του φταίνε οι πόρνες (που είναι ναρκομανείς, ταλαιπωρημένες και άρρωστες), του φταίνε αυτοί που υποστηρίζουν τους ανήμπορους (γιατί βάζουν τους ξένους πάνω από τους Έλληνες, και όχι βάζουν την ανθρωπιά πάνω από την αθλιότητα), του φταίνε και όλοι οι ξένοι (γιατί είπαμε «πας μη Έλλην, βάρβαρος» που παρεμπιπτόντως η ετυμολογία της λέξης δηλώνει αυτόν που λέει «βαρ-βαρ», αυτόν δηλαδή που για τους Έλληνες μιλάει ακατάληπτα, ακατανόητα).


Όλα αυτά για μένα καταδεικνύουν ένα λαό με έντονο το αίσθημα της διαφορετικότητας, της μεγαλομανίας και της κακώς εννοούμενης ανωτερότητας. Το αίσθημα της αλληλεγγύης, παραμένει μισερό, ανάπηρο και (εγώ που έχω κατηγορηθεί για ισοπεδωτική συμπεριφορά, θα έλεγα) παντελώς ανύπαρκτο όταν δεν βρίσκει αποδέκτες χωρίς διακρίσεις. Γιατί η αλληλεγγύη είναι σαν την εγκυμοσύνη. Δε γίνεται να είσαι "ολίγον έγκυος"... Ή είσαι ή δεν είσαι!

Και ακόμα πορευόμαστε λοιπόν με τον καθένα να φυλάει τον κώλο του σε τέτοιο βαθμό που δεν τον ενδιαφέρει εάν φυλάσσοντας τον εαυτό του, αφήσει εκτεθειμένους απο έναν μέχρι χιλιάδες άλλους... Εμείς να' μαστε καλά... Και ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα.

Αυτό όμως τελικά που δεν είπαμε (όπως είπε και ο Τρόσκυ), είναι τι αγιάζει το σκοπό.


Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Μένεα πνέων, but...!

Ο κόσμος είναι γεμάτος ψεύτες κάθε λογής. Ικανούς, ανίκανους, μικρούς, μεγάλους, κατά συνθήκη, κατά βούληση, από συμφέρον, από αγάπη, από κακία, από βλακεία...
Για δυο πράγματα όμως δεν πρέπει να θυμώνει ποτέ κανείς: 
Γι’ αυτό που μπορεί να διορθώσει και γι’ αυτό που δεν μπορεί να διορθώσει.

Άρα διαλέγω τους ψεύτες που μπορώ να ανεχτώ και που μου αναλογούν σ' αυτή τη ζωή και επιλέγω να μη θυμώσω μαζί τους, αλλά να διασκεδάσω αφήνοντας τους να νομίζουν ότι με εξαπατούν, ενώ στην πραγματικότητα απλά γελοιοποιούνται.
 
 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...