Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Στον υποταγμένο


Μισώ τον υποταγμένο! Μισώ τον υποταγμένο, όπως μισώ τον αχρείο, όπως μισώ τους αργόσχολους! Μισώ την υποταγή! Μισώ την αισχρότητα, μισώ την απραξία. Νιώθω συμπόνια για τον άρρωστο που λυγίζει από θανάσιμο πυρετό· μισώ όμως τον κατά φαντασία ασθενή, που με λίγη θέληση και μόνο θα  στεκόταν στα πόδια του. Λυπάμαι τον φυλακισμένο, κυκλωμένο από φύλακες, συντετριμμένο από το βάρος των τόσων αλυσίδων. Αλλά μισώ τους στρατιώτες που λυγίζουν απ’τα σιρίτια και το βάρος των γαλονιών· τους εργαζόμενους που σκύβουν στο κεφάλαιο. Αγαπώ τον άνθρωπο που, όπου κι αν βρίσκεται, λέει αυτό που νιώθει· μισώ τον ψηφοφόρο που αναζητά τον διαρκή θρίαμβο μέσα από την πλειοψηφία. Αγαπώ το σοφό που έχει τσακίσει από την πίεση της επιστημονικής έρευνας· μισώ το άτομο που γονατίζει από το βάρος κάποιας άγνωστης δύναμης, κάποιου «Χ», ενός θεού… Όλους εκείνους, λέω, μισώ που από φόβο και παραίτηση παραχωρούν σε άλλους ένα μέρος της δύναμής τους ως άνθρωποι και, όχι μόνο σκύβουν αυτοί το κεφάλι, αλλά αναγκάζουν κι εμένα και κείνους που αγαπώ να σκύψουν το κεφάλι, εξαιτίας της γεμάτης φόβο συνεργασίας τους ή της ηλίθιας αδράνειάς τους. Τους μισώ αυτούς· ναι τους μισώ, γιατί εγώ το αισθάνομαι… Εγώ δεν γονατίζω μπροστά στα γαλόνια του αξιωματούχου, την εσάρπα του δημάρχου, το χρυσάφι του κεφαλαίου· την ηθική ή τη θρησκεία. Εδώ και πολύ καιρό έχω μάθει ότι όλα αυτά τα πράγματα δεν είναι παρά σκέτα μπιχλιμπίδια, που μπορούμε να σπάσουμε σαν γυαλί… Εγώ λυγίζω κάτω από το βάρος της υποταγής των άλλων. Πόσο μισώ την υποταγή!

Εγώ αγαπώ την ζωή. θέλω να ζήσω, όχι όμως έτσι ασήμαντα, όπως εκείνους που ικανοποιούν μόνο ένα μέρος των μυών και των νεύρων τους, αλλά με μια ευρύτερη έννοια, ευαρεστώντας τόσο τους μυς του προσώπου όσο και αυτούς της κνήμης, ταυτόχρονα την πλάτη μου, όπως ακριβώς και τον εγκέφαλό μου. Δεν θέλω ν’ ανταλλάξω ένα μέρος του σήμερα για ένα απατηλό αύριο. Δεν θέλω να παραχωρήσω τίποτα απ’ το σήμερα για τη ματαιοδοξία του μέλλοντος. Δεν θέλω τίποτε δικό μου να υποτάσσεται κάτω από τις λέξεις πατρίδα, θεός, έμβλημα. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά την κενότητα τέτοιων λέξεων, αυτών των ιερών και εγκόσμιων φαντασμάτων. Γελάω με τον αναχωρητισμό, με τους παραδείσους, η ελπίδα για τους οποίους συντηρεί την υποταγή, τις θρησκείες, το κεφάλαιο. Εμπαίζω αυτούς που συσσωρεύουν για τα γηρατειά και στερούνται στη νιότη τους· εκείνους που, για να φάνε στα εξήντα τους, νηστεύουν στα είκοσι. Εγώ θέλω να τρώω, όσο ακόμα έχω γερά δόντια για να μπορώ να ξεσκίζω και να συνθλίβω σφριγηλά κρέατα και χυμώδη φρούτα. Όσο τα υγρά του στομαχιού μου είναι σε θέση να χωνεύουν χωρίς πρόβλημα, θέλω να χορταίνω τη δίψα μου με δροσιστικά και δυναμωτικά ποτά. Θέλω να αγαπήσω γυναίκες πολλές ή μια γυναίκα, στηριζόμενος όμως στις κοινές μας επιθυμίες, και δεν θέλω να υποκύψω σ’ αυτή την οικογένεια που επιβάλει ο νόμος· τίποτε δεν έχει δικαίωμα πάνω μας. Εσύ θέλεις, εγώ θέλω. Ας περιγελούμε την οικογένεια, το νόμο, αυτήν την πανάρχαια μορφή υποταγής.  

Και δεν σταματώ εδώ... Θέλω, αφού έχω και μάτια κι αυτιά και άλλες αισθήσεις, πέραν του να πίνω και να τρώω, να κάνω έρωτα: να ζω τη χαρά σε όλες της τις εκφάνσεις. Θέλω να δω όμορφα γλυπτά και έργα ζωγραφικής, να θαυμάσω τον Ροντέν ή τον Μανέ. Ν’ ακούσω τις καλύτερες ορχήστρες σε έργα Μπετόβεν ή Βάγκνερ. Θέλω να γνωρίσω τους κλασσικούς στην Comedie Française να περιεργαστώ τον λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό πλούτο που άφησαν παρακαταθήκη άνθρωποι του παρελθόντος στους ανθρώπους του παρόντος, και ακόμα περισσότερο να ρουφήξω το τωρινό και παντοτινά ατελείωτο πνευματικό έργο της ανθρωπότητας. Επιθυμώ ευτυχία για μένα, για τη σύντροφο που έχω επιλέξει, για τους φίλους μου. Θέλω ένα σπίτι όπου θα μπορώ τα μάτια μου ευχάριστα να κλείνω, όταν τελειώνω την εργασία μου. Γιατί ζητώ και την απόλαυση της εργασίας· αυτή την υγιή χαρά, αυτή τη δυνατή χαρά. Θέλω τα χέρια μου να δουλεύουν το ροκάνι, το σφυρί, την τσάπα, το δρεπάνι. Ας αναπτυχθούν οι μυς κι ας φουσκώσει το στήθος από ισχυρές, χρήσιμες και λογικές δράσεις. Θέλω να είμαι χρήσιμος, θέλω εμείς να είμαστε χρήσιμοι. Θέλω να είμαι χρήσιμος στο διπλανό μου και θέλω κι ο διπλανός μου να μου είναι χρήσιμος. Θέλω να κοπιάσουμε πολύ, γιατί είμαι αχόρταγος για απόλαυση. Κι αυτό, γιατί θέλω να ευχαριστιέμαι το ότι δεν έχω υποταχθεί. Ναι, ναι! Θέλω να παράγω, αλλά θέλω και να απολαμβάνω. Θέλω να ζυμώνω, αλλά να τρώω και καλύτερο ψωμί· να εργάζομαι στον τρύγο, αλλά να πίνω και καλύτερο κρασί· να κατασκευάζω σπίτια, αλλά να μένω σε καλύτερες οικίες· να φτιάχνω έπιπλα, αλλά να κατέχω και τα αναγκαία για να θαυμάσω το ωραίο· θέλω να φτιάξω θέατρα, αλλά τόσο μεγάλα που να χωράν εμένα και τους δικούς μου. Θέλω να μετέχω στην παραγωγή, αλλά να μετέχω και στην κατανάλωση. Είναι κάποιοι που ονειρεύονται να παράγουν για άλλους, στους οποίους αφήνουν, τι ειρωνεία, τα καλύτερα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους.
 Όσο για μένα, εγώ θέλω ενωμένος αδέσμευτα με τους υπόλοιπους να παράγω αλλά και να καταναλώνω. Εσείς, υποταγμένοι, κοιτάτε: φτύνω τα είδωλά σας. Κοροϊδεύω το Θεό, φτύνω την Πατρίδα, περιφρονώ τον Χριστό, περιφρονώ τη σημαία, φτύνω το κεφάλαιο και το χρυσόμαλλο δέρας· φτύνω τους νόμους και τους Κώδικες, τα σύμβολα της θρησκείας· όλα βλακείες, λίγο μ’ ενδιαφέρουν, τα περιγελώ… Μόνο μέσα από εσάς παίρνουν αυτά κάποια υπόσταση και για μένα· αφήστε τα πίσω σας, και μεμιάς θα γίνουν κομμάτια. Όμως, κι έτσι είστε μια δύναμη, εσείς υποταγμένοι, μια από εκείνες τις δυνάμεις που αγνοούν την ίδια τους την ύπαρξη· ωστόσο, είστε μια δύναμη και εγώ δεν μπορώ να σας περιφρονήσω, μπορώ μόνο να σας μισήσω… ή να σας αγαπήσω. Η πιο μεγάλη μου επιθυμία είναι να σας δω να αποτινάζετε την υποταγή μέσα από μια τρομερή αφύπνιση της ζωής. Δεν υπάρχει μελλοντικός παράδεισος, δεν υπάρχει μέλλον· υπάρχει μόνο παρόν. Ας ζήσουμε! Ζήστε! Η υποταγή είναι θάνατος. Η εξέγερση ζωή!













Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Λάθος συνειρμοί


επειδή φαίνομαι χαρούμενη - δε σημαίνει πως όλα είναι καλά
επειδή γελάω - δε σημαίνει πως δεν παίρνω τα πράγματα στα σοβαρά
επειδή συγχωρώ - δε σημαίνει πως πρέπει να με παίρνεις για δεδομένη
επειδή σε πιστεύω - δε σημαίνει ότι μπορείς να μου λες ψέματα
επειδή δε δείχνω τα συναισθήματά μου - δε σημαίνει ότι δεν έχω
επειδή δε μιλάω - δε σημαίνει πως δεν έχω τίποτα να πω

...just to get things straight

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Μονά-μονά δικά μου!

  • Μονό είναι το στρώμα μου 
  • μονή η ηλικία μου
  • μονή η κάλτσα που αφήσα για να γεμίσει ο Αι Σιχτίρης τα Χριστούγεννα (Αι Βασίλης λέγεται, αλλά επειδή ξέρω ότι θα την αφήσει άδεια, τον λέω έτσι προκαταβολικά)
  • μονά τα χρόνια που δουλεύω.
  • μονά τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν σήμερα.
  • μονός ο μήνας Ιανουάριος και
  • ασορτί μονά είναι και όλα μου τα ρεπό για τον Ιανουάριο...

Αν δεν έρθει το τέλος του κόσμου σήμερα... Δε σώνομαι με τίποτα! 

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Σημειωτόν ολοταχώς...

Ελάτε να βιώσουμε τη στασιμότητα...
Αυτή την τόσο παρεξηγημένη έννοια. 


Ελάτε να κάνουμε αύριο τo τίποτα που κάναμε κι εχθές. Να μην επεξεργαστούμε κανένα ερέθισμα, να μην τολμήσουμε το παραμικρό, να μην προσπαθήσουμε για τίποτα. Υπάρχει κρίση και λουφάζουμε τώρα.

Ελάτε να αφήσουμε τον κόσμο στους θρασσείς και σ' αυτούς τους ηλίθιους που ακόμα προσπαθούν και εμείς ας βλέπουμε το ματς μεταξύ τους στην πολυαγαπημένη μας τηλεόραση σε απευθείας σύνδεση. Κι αυτό επειδή παίζεται στην πλάτη μας, όχι τίποτα άλλο.

Ελάτε να μην αγωνιστούμε για τίποτα από αυτά που ήδη είχαμε και χάσαμε. Ούτε γι' αυτά που θα θέλαμε να ζήσουμε. Να μείνουμε αόρατοι πάση θυσία μη τυχόν μας πάρουν είδηση και μας παρασύρουν.

Ελάτε να κατεβάσουμε ασφάλειες για όλους και για όλα. Να μην έχουμε προσδοκίες γιατί έτσι εξαλείφεται και η πιθανότητα να πληγωθούμε όταν αυτές δεν εκπληρωθούν. Μότο μας: Μηδέν ένταση και μηδέν επιθυμίες, ίσον μηδέν απογοήτευση!

Ελάτε να μην κάνουμε ούτε καν σχέσεις ή παιδιά. Μόνο σεξ. Κι αυτό από ένστικτο κι ανάγκη. Ποιος τη χέζει τη συντροφικότητα και την οικογένεια... Καλύτερα να μην έχουμε καθόλου γιατί αλλιώς μπορεί θα αγχωθούμε και μετά άθελά μας ίσως προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο. Περιττά προβλήματα για τον εύθραυστο εαυτό μας.

Ελάτε να πάθουμε... απάθεια. Να ανοσοποιηθούμε ενάντια στην ενσυναίσθηση. Να κλειστούμε στον εαυτό μας. Να μην υποσχεθούμε σε κανέναν, να μη δεσμευτούμε για τίποτα, να μην προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο. Να γίνουμε τα ζόμπι που τόσο μας αρέσουν στις ταινίες!
 
Ελάτε να μείνουμε σκλάβοι σε μια δουλειά που μας πετάει ψίχουλα και για αντάλλαγμα μας παίρνει την ψυχή κομμάτι-κομμάτι. Να γίνουμε οι αγαπημένοι φυλακισμένοι των "θέλω" και των "δε μπορώ" μας.

Ελάτε να φυτοζωήσουμε. Κι αν μας ποτίσουν, μας πότισαν, αλλιώς ας ξεραθούμε. Ας γίνουμε έρμαια κι ας παραιτηθούμε ολότελα. Ας αχρηστεύσουμε την ύπαρξή μας εντελώς, ας γίνουμε αυτόχειρες κι έτσι να σφραγίσουμε και την πολυπόθητη ανυπαρξία μας ανεπιστρεπτί.

Κι αν, παρ' ελπίδα, μας έρθει να ζήσουμε κάτι άλλο, ας το κρυφοκοιτάξουμε μόνο για λίγο. Ας το κάνουμε μόνο προσωρινά, σχεδόν κρυφά και με όσο το δυνατόν λιγότερες ευθύνες, κίνδυνο και άγχος. Προς θεού! Όχι άλλες έννοιες, όχι άλλες υποχρεώσεις, όχι άλλες σκοτούρες. Ούτε καν εκείνες που υπό άλλες συνθήκες θα διαλέγαμε να ζήσουμε.

Ελάτε να βαδίσουμε σημειωτόν...











...μπορεί αυτή να είναι η λύση και να είμαι εγώ λάθος.

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Οι τρισάθλιοι...

Εικοσιπεντάχρονο αποτριχωμένο μπουμπούκι (όχι του γούστου μου, αλλά αντικειμενικά μπουμπούκι) στραβώνεται για αδιευκρίνιστο λόγο (που δε μας ενδιαφέρει να διευκρινίσουμε κιόλας του καθενός τα βίτσια) και προσεγγίζει για να ξεστομίσει με ύφος :

- Άσε με να μαντέψω... Είσαι και η πιο όμορφη εδώ μέσα, ε?

- Κι εσύ άσε με να μαντέψω, τόσο νέο παιδί σίγουρα έχεις γλαύκωμα, ε?

- Όχι, μόνο facebook έχω...



Το άθροισμα ομορφιάς και εξυπνάδας μένει πάντα σταθερό?


 

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Χρόνου Φείδου

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα…Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.  
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.  

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. 

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. 

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. 

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. 

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. 

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. 

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. 


Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα… 

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. 
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. 
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. 
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. 
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. 
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. 
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων. Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. 

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.»

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Blindness

“Words are like that, they deceive, they pile up, it seems they do not know where to go, and, suddenly, because of two or three or four that suddenly come out, simple in themselves, a personal pronoun, an adverb, an adjective, we have the excitement of seeing them coming irresistibly to the surface through the skin and the eyes and upsetting the composure of our feelings, sometimes the nerves that can not bear it any longer, they put up with a great deal, they put up with everything, it was as if they were wearing armor, we might say.”

― José Saramago


Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Άρες Μάρες Ελληνάρες

Ας μου πει κάποιος σε ποιο σύμπαν ένας άνθρωπος αφήνει φωτοτυπημένο χειρόγραφο σημείωμα σε αυτοκίνητο (mini cooper, παρκαρισμένο σε high-society δρόμο με κανένα άλλο αυτοκίνητο) που λέει (μαζί με τα ορθογραφικά και τα κεφαλαία παρακαλώ): 
"Το ξέρω ότι ο δρόμος είναι δημόσιος, αλλά υπάρχουν και ΔΙΕθΝΗΣ κανόνες ευγενείας. Γιατί δεν παρκάρατε το αυτοκίνητο από τη μεριά του σπιτιού το οποίο επισκεπτόσαστε; Γιατί είστε ελληνάρες."

Η απάντηση είναι πως αφού υπήρχε ήδη ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο από εκείνη τη μεριά του δρόμου (το οποίο όταν βγήκαμε δεν υπήρχε πια), είπαμε να τα στοιχίσουμε για να μην έχει αυτοκίνητα και από τις δύο πλευρές ώστε να μείνει και αρκετός χώρος για τη διέλευση των οχημάτων.

Που να φανταστούμε ότι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τον κήπο, την πισίνα, τους ψηλούς τσιμεντένιους τοίχους και την σιδερένια πόρτα τύπου οχυρό θα ενοχληθεί όταν βγει να πάει για μανικιούρ-πεντικιούρ γιατί βγαίνοντας θα γεμίσει το οπτικό του πεδίο ένα mini cooper??!!!

Αφού με είπανε και ελληνάρα... Με έχουν πει τα πάντα στη ζωή μου!

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

1η Δεκεμβρίου 1955: Όταν η Ρόζα Παρκς άλλαξε την ιστορία

.Μαριλένα Πλέντη
Αλαμπάμα, βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1955. Η Ρόζα Παρκς, η 42χρονη μαύρη ράφτρα, επιστρέφοντας με το λεωφορείο απ’ τη δουλειά αγγίζει χωρίς να το γνωρίζει την Ιστορία. Θωρακίζεται με το θάρρος του αυτοσεβασμού και της αξιοπρέπειας κι αρνείται να παραχωρήσει τη θέση της σ’ έναν λευκό. Η άμεση σύλληψή της κινητοποιεί τους μαύρους της Αλαμπάμας με επικεφαλής τον νεαρό τότε αιδεσιμότατο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

«Οι άνθρωποι λένε ότι δεν παραχώρησα την θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη, δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη ή περισσότερο κουρασμένη από μια συνηθισμένη μέρα. Όχι, η μόνη κούραση ήταν αυτή του να υποχωρώ.» Κάποιοι την γνωρίζουν, οι περισσότεροι όμως ίσως απλά να έχουν ακούσει το όνομά της...
Ρόζα Παρκς, η Αφροαμερικανή ράφτρα που αρνήθηκε να σηκωθεί και να δώσει την θέση της σε ένα λευκό όπως απαιτούσε ο νόμος περί φυλετικού διαχωρισμού στην Αμερική και έτσι, έγινε με μια της κίνηση σύμβολο του αντιρατσιστικού κινήματος στην Αμερική και σύμβολο αντίστασης όλης της Αφροαμερικανικής κοινότητας.
Η Αμερική του ρατσισμού: Η Παρκς μεγάλωσε σε έναν κόσμο διαχωρισμένο, όπου υπήρχε ο κόσμος των λευκών και ο κόσμος των μαύρων. Στον Αμερικανικό Νότο ο νόμος περί φυλετικού διαχωρισμού ήταν φανερός σε όλες τις πτυχές της ζωής, από τα λεωφορεία ως τα τρένα, τα σχολεία και τα μπαρ, οι νόμοι καθόριζαν διαφορετικά καθίσματα, βαγόνια και χώρους εστιάσης για τους λευκούς και διαφορετικά για τους μαύρους.

Γεννημένη στις 4 Φεβρουαρίου του 1913 στην Αλαμπάμα η Ρόζα βίωσε από μικρή τον κοινωνικό και τον φυλετικό ρατσισμό. Όταν τα λευκά παιδιά πηγαίνανε στο σχολείο με το λεωφορείο, τα παιδιά των έγχρωμων πηγαίνανε με τα πόδια«Έβλεπα κάθε μέρα το λεωφορείο να περνά δίπλα μου…αλλά δεν είχα άλλη επιλογή από το να το δεχτώ. Ήταν τότε που πρωτοκατάλαβα ότι υπάρχει ο κόσμος των λευκών και ο κόσμος ο δικός μας». Η Ρόζα παντρεύτηκε, μετακόμισε στο Μοντογκόμερυ και δούλευε σαν μοδίστρα, ενώ ήταν εθελοντικό μέλος της οργάνωσης ΝΑΑCP (National Association for the Advancement of Colored People) για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

roza-parks-egged
Την 1η Δεκεμβρίου του 1955, μετά από μια μέρα δουλειάς, η Ρόζα επιβιβάζεται στο λεωφορείο. Στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ οι έγχρωμοι έπρεπε να κάθονται στις πίσω σειρές που προορίζονταν μόνο για αυτούς, ενώ μπορούσαν να κάτσουν και σε κάποιες θέσεις στην μέση από τις οποίες έπρεπε να σηκωθούν αν στο λεοφωρείο υπήρχε όρθιος λευκός.

Επιπλέον οι έγχρωμοι ήταν αναγκασμένοι να μπαίνουν από την μπροστινή πόρτα, ώστε να επικυρώνουν το εισιτήριό του,ς και έπειτα να κατεβαίνουν και να επιβιβάζονται από την πίσω πόρτα, ώστε να μην περνούν μπροστά από τους λευκούς. «Την πρώτη φορά που ανέβηκα σε λεοφωρείο, μια βροχερή μέρα του 43, ο οδηγός απαίτησε να κατέβω και να μπώ από την πίσω πόρτα Καθώς έβγαινα μου έπεσε το πορτοφόλι, κοντοστάθηκα στις θέσεις που προορίζονταν για τους λευκούς και τότε ο οδηγός εξοργίστηκε και με κατέβασε».

Μια στιγμή για την ιστορία:  Εκείνη λοιπόν την μέρα του Δεκεμβρίου, η 42χρονη Ρόζα κάθισε στην πρώτη σειρά που προορίζονταν για τους έγχρωμους πολίτες. Όταν το λεωφορείο γέμισε και 4 λευκοί ήταν όρθιοι, ο οδηγός απαίτησε να αδειάσει η πρώτη σειρά που προοριζόταν για τους έγχρωμους. Η Ρόζα ήταν η μόνη που αρνήθηκε να σηκωθεί. «Γιατί δεν σηκώνεσαι; Δεν νόμιζω ότι πρέπει να σηκωθώ. Άμα δεν σηκωθείς θα αναγκαστώ να φωνάξω την αστυνομία. Τότε να το κάνετε.» Και ο οδηγός Τζέιμς Μπλέικ, ο ίδιος που το 43 την είχε αφήσει στην βροχή, κάλεσε την αστυνομία όπου και την συνέλαβε.

Rosa_Parks_1956
Μετά την αποφυλάκισή της, στις 5 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε να διεξαχθεί μποϊκοτάζ στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ με επικεφαλής την οργάνωση Montgomery Improvement Association (MIA) και τον άγνωστο μέχρι τότε Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, πάστορα εκκλησίας της πόλης. Οι περισσότεροι μαύροι της περιοχής το διάστημα αυτό πήγαιναν στις δουλείες τους και γενικότερα μετακινούνταν είτε με ιδιωτικά αυτοκίνητα, είτε με κάρα και ποδήλατα, είτε με τα πόδια. Επίσης οι μαύροι ταξιτζήδες χρέωναν την κούρσα μόλις 10 σεντς, όσο δηλαδή κόστιζε το εισιτήριο στα λεωφορεία. Όταν αυτό έγινε γνωστό, οι αρχές της πόλης αποφάσισαν να επιβάλλονται πρόστιμα σε όσους χρέωναν την κούρσα λιγότερο από 45 σεντς.

Η συνέχιση του μποϊκοτάζ και η μεγάλη συμμετοχή σε αυτό είχε ως συνέπεια και την αύξηση της συμμετοχής λευκών κατοίκων της πόλης, που ήταν αντίθετοι στην κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού ή πλήττονταν οικονομικά από το μποϊκοτάζ, στο White Citizen's Council. Άτομα που συμμετείχαν στο μποϋκοτάζ έγιναν πολλές φορές στόχος επιθέσεων. Εμπρηστικές επιθέσεις έγιναν και εναντίον των σπιτιών των Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Ralph Abernathy`s αλλά και εναντίον τεσσάρων εκκλησιών της μαύρης κοινότητας του Μοντγκόμερυ.

Κατά τη διάρκεια του μποϊκοτάζ συνελήφθησαν για παρακώληση συγκοινωνιών 156 άτομα μεταξύ των οποίων και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Καταδικάστηκε σε πρόστιμο 500$ ή φυλάκιση 386 ημερών. Τελικά έμεινε στη φυλακή δύο εβδομάδες. Ύστερα από το μποϊκοτάζ που κράτησε περισσότερο 381 μέρες, και έφερε τις εταιρείες μεταφορών στα όρια της καταστροφής καθώς το 75% αυτών που χρησιμοποίούσαν λεοφωρεία ήταν έγχρωμοι, το Νοέμβριο του 1956 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό. Ήταν η πρώτη νίκη του κινήματος για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των έγχρωμων πολιτών στην Αμερική ως την ιστορική ομιλία του Κινγκ «Έχω ένα όνειρο» ως την ιστορική νίκη.
Πηγή: The insider

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Γιατρέ μου... κουφάθηκα!


Δε μπορεί να είναι αλλιώς. Ακούω παντού βλακείες από ηλίθιους που πολλαπλασιάζονται με ταχύτητα κολοβακτηριδίου!!! Ο Κασιδιάρης (σταθερή αξία) παραδέχεται ότι εκμεταλλεύεται το "βουλευτιλίκι" για να οπλοφορεί ΠΛΕΟΝ νόμιμα και μετά βυθίζεται σε νιρβάνα συμπερασμάτων του κώλου, συνειρμών τύπου "ο χαμένος κρίκος της αλυσίδας", αμορφωσιάς και σαχλαμάρας σε βαθμό κακουργήματος!

Δεν ξέρω εάν αντιγράφει τον Γκέμπελς (όπως διάβασα κάπου) και πόσο το πετυχαίνει, αλλά οι αντιγραφές και οι μιμήσεις μεγάλων ανδρών της ιστορίας μπορεί να οδηγούν συνήθως σε κωμωδίες, οι αντιγραφές και οι μιμήσεις όμως δολοφόνων της ιστορίας οδηγούν σε τραγωδίες... Έστω και σε ιλαροτραγωδίες όπως η παραπάνω αν όχι πολύ χειρότερες. Έλεος πια!!!




20 και σήμερα!





Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Σύμπαν με ακούς?

Γιατί γαμιέσαι και δεν συνωμοτείς 
και λίγο υπέρ μου?


Μ' ακούς που σου μιλάω??! 
Θα με φάνε οι μαύρες τρύπες και θα πάω χαμένη, 
στο λέω, κάνε κάτι!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...